Confessions of A Broken Heart

It has been more than 24 hours since typhoon pedring started devastating Bataan and as far as i could remember it has been also more than 24 hours since they cut the power supply. Funny coz for the past hours all I do is sit in front of the candle and think about a certain matter instead of thinking for what ever safety measures should I do during this kind of natural disaster the only thing that I could think of is the text message I received at exactly 2:30 am I don’t wanna mention who send it or whatever that message is about

2 years and 5 months have gone since I fully engage myself in a relationship that was worth the risks. That relationship had me fighting for the very last teardrop until someone close to me (which is actually my best friend joy) said “when it’s over, it is over “then I remembered me answering “ when will I know if its over?, im just starting to fight for him, im just starting to redeem everything that I am” Anung connect ng kwento nay un sa text message that I’ve received? After receiving such message unti unti kong naramdaman ang kawalan ng pag-asa, na parang siya na mismo ang nagsabi sakin “kahit anung gawin mo talo ka na! na kahit pa saang angulo mo tingnan ikaw ang dehado” andami nagsasabi sakin na anu daw bang pumasok sa kokote ko na kahit pa mukha akong stupido at tanga eh nagbubulagbulagan pa din ako sa posibilidad na sinasakyan lang niya ang lahat at eto ay isang malaking palabas lamang

Its funny to think how easy it is for him na sabihing “ di kita tinatakot dahil alam kong di ka naman natatakot mawala ako” samantalang halos lahat na ata ng possibleng efforts sa mudo eh nagawa ko na  maipakita lang  kung gaano ako katakot na mawala siya sakin. Naalala ko tuloy nung 1st year highschool ako 7 months after Mj’s death may nagging kaibigan ako nun si Mervin sa takot ko na mawalan ulit ng taong minamahal halos araw araw akong nakikitulog sa kanila, araw araw kaming magkasabay umuwi magkasama kumain at halos di ko na tantanan ng text kakatanung kung anu ginagawa niya hangang isang araw bago ako pumasok sa school naisipan kong dumaan ng mcdo at dalhan siya nga almusal pagdating ko sa dorm niya sabi ng mayari  bumalik na daw ng bulacan si Mervin sa lungkot ko halos isang boung lingo ata akong hindi pumasok.

2 days have passed I’m stuck in my room still wondering what happened then my mom entered my room sit beside me and said “ sa mundo may mga pagkakataon talaga na iiwan tayo ng mga taong mahahalaga satin kahit pa gaano mo sila pigilan o kahit pa isakripisyo mo ang lahat, kung gusto nilang umalis wala tayong magagawa kundi tangapin na ang mundo ay sadjang mapanakit, na ang buhay ay hindi natatapos doon at kaylangan natin magpatuloy kahit gaano kahirap, OO masakit kasi ibinigay natin ang lahat pero anak naisip mo ban a gusto ba niya ang ginagawa mo? Naisip mo ban a baka sakali eh hindi niya lang masabi na ayaw na niya?? Na hindi na siya Masaya sayo? Na gusto na na niyang tumakbo palayo dahil nasasakal na siya sa mga bagay ba pilit mong isinasaksak sa systema niya kahit ayaw niya? Nasaktan ka anak kasi pinaniwala mo ang sarili mo na Masaya siya sayo. Kasi pinilit mong paniwalain ang sarili mo na mahalaha ka din sa kanya. Marahil oo mahal ka niya pero hindi higit sa iyong inaasahan. Tangapin mo na 1 sa bawat 100 na lalaki sa mundo lamang ang maaring mabulag at magkagusto sa tulad niyo! Masakit oo pero iyan ang realidad ayan ang katotohanan at kung hindi mo sisismulang lunukin ang mapait na systema na iyan patuloy kang masasaktan at patuloy kang iiyak sa mga bagay na inakala mong may kahihinatnan! Di ko masabing tanga nga o stupido ka sa mga bagay na  ganyan ang akin lang sana matutu ka matutu ka na harapin ang katotohanan matuto ka na huminto kung kina kailangan. Dahil sa huli anak ikaw ang talo sa huli kahit gaano mo ibinigay ang lahat ikaw padin ang dehado. Di masamang bigyan mo ang sarili mo ng konting pride at respeto.”

Alam kong tama ang mama ko pero di ko maintindihan kung bakit napakatigas ng ulo ko! Napaka dami naring nagsabi na bakit di ko subukan buksan ang sarili ko sa ibang posibilidad dahil malay ko raw marahil hindi ko napapansin na may taong gumawa sakin ng mga bagay na gigawa ko para sa kanya. Baka daw nabubulagan lamang ako sa matindi kong pagnanasa na ako’y mahalin din ng taong mahal ko.

Nakakatawang isipin na kung kelan madilim doon pa nagging malinaw ang lahat na sa tulong na kakapirangot na liwanag na dala ng kandila ay magkakaroon ako ng lakas ng loob para pag nilaynilayan ang lahat.

Isang maikling mensahe para sayo sakaling mabasa mo ito: hindi man ako ang taong maari mong mahalin I gusto mong mkasama, hindi man ako an taong gusto mong naririryan sa lahat ng oras o ang taong nagpapasaya at nag papangiti sayo, i am still willing to do anything for you inspite of it all, madami akong natutan sayo.. And though there are times when I hate you Because I can’t erase The times that you hurt me and put tears on my face And even now while I hate you It pains me to say I know I’ll be there at the end of the day. You don’t know how much you mean to me .you have no idea how much I care or how important you are to me. Di ko alam kung hangang kalian ka anjan hindi ko alam kung bukas o sa maga sususnod na araw eh may mga magbabago sayo at sa pkikitungo mo sakin pero eto lang taandaan mo kahit pa anung mangyari andito ako para sayo tandaan mo lang kung saan mo ko iniwan kasi doon lang ako hihintayin ka kung sakaling magbabalik ka o sakaling daanan mo ulit ako. Magkaroon man ng ilaw madilim padin kung wala ka sa buhay ko.

Anyway alam ko naman kahit anu pang sabihin ko kung hindi para sakin hindi talaga para sakin. Di ko alam kung anung aking susunod na gagawin. Isa lang ang alam ko importante siya sakin at ayoko siyang mawala…. I’m tired now I’ll see you when I wake up I heard it’s pretty where you are, There’s a breeze in the air there’s a boat passing over there with your voice in my head I could fall here instead But there’s a calm under the waves So I choose to sink…